Παραμυθένιε μου σεβντά,

Έρωτας ανεκπλήρωτος,φωτιά από δε σβήνει,τα πάντα στάχτη πίσω της,τίποτα δεν αφήνει.

Η σκέψη μου συνέχειακοντά σου τριγυρνάεικι η ομορφιά σου την κρατάκαι πίσω δεν γυρνάει.

Πάνω της όλα καστανά,και μ' έκανε κομμάτια,και τα μαλλιά της καστανά,και καστανά τα μάτια.

Μιας εποχής μου, έρωτας,που σε κρατώ κλεισμένο,με χίλιες σκέψεις στο μυαλό,γιατί είσαι απωθημένο.

Σπάω τον ήχο της σιωπής,φως μου, γιατί τρομάζω,και τ’ όνομά σου με λυγμούς,αγάπη μου, φωνάζω.

Υπερβολή 'σαι μόνη σου,τα λόγια τι τα θέλω;ό,τι κι αν γράψω, φτωχικό,σου βγάζω το καπέλο.