#τομαντινάδακι

Μου έκλεψες το αύριοτο πριν το χτες το τώραείναι η στιγμή που σμίξαμε,καταραμένη ώρα.

Νύφη σε φανταζόμουνα,στης Εκκλησιάς τη σκάλαμα είχε γράψει η μοίρα μας,για μας τους δύο άλλα.

Ανέ με δεις, μες στη βροχή,να στέκω μια στο τόσοΜη μου μιλήσεις,προσπαθώ το δάκρυ να σκοτώσω.

Αν αισθανθείς καμιά φορά,στα σωθικά σου πόνοΣκέψου κι εμένα, που'μαι εδώ,για σένα' νέ και λιώνω

Το όνομα της.. Έλενα,αυτή που μου έχει κλέψεικαρδιά, μυαλό, αισθήματα,και θα με καταστρέψει.

Ξυπνώ μέσα στην κόλασηκι έτσι κυλά η μέρα,αφού 'σαι αλλού και σπάνιανα πούμε καλημέρα.

Αφήνω την ανάσα μου,στο παγωμένο τζάμικαι γράφω με τα χέρια μου,γύρνα μωρό μου φτάνει.

Μες στη σιωπή το δάκρυ μουσταλιά σταλιά θ' αφήσωέρωτα ανεκπλήρωτε..πως να σε λησμονήσω;;;

Θεέ μου που 'χεις δύναμηαν δεν σου κάνει κόποςκάψε μια μέρα τη βουλήνα ξεβρωμίσει ο τόπος