Δεν έχω, φως μου, δύναμη

Δεν λιάζει απ’ όταν έφυγες,μόνο βροχές και κρύο,και κολλημένο το μυαλό,μες στο δικό σου αντίο.

Όταν περνούσες δύσκολα,σου στάθηκα σαν βράχος,κι έφυγες, με παράτησες,στο πρώτο μου το λάθος.

Συγχώρα με που άφησα,τα δάκρυα να τρέξουν,στον χωρισμό μας λύγισα,πόσο κι αυτά ν' αντέξουν;

Με τη σιωπή, σου φώναζα,πόνους πολλούς κρατούσα,και με τα μάτια μου τα δυο,πριν φύγεις, σου μιλούσα.

Εξέχασα, και σου ζητώ,μια δεύτερη ευκαιρία,εγώ, που ήσουν τίποτακαι σε ‘κάνα κυρία.

Γελάς που τα τραγούδια μου,σου τραγουδούν τον πόνο,πως φαίνεται η αγάπη μου,δεν έσβησε στον χρόνο.