Καρδιά μου, θα 'ρθει, μη πονάς,

Προτού χαθούν τα δάκρυα,και πέσουνε στο χώμα,πες μου πως ήταν ψέματα,κι μ’ αγαπάς ακόμα.

Βασανισμός ανείπωτος,του χωρισμού τ’ αντίο,κλάμα, καημό και οδυρμό,σέρνω και για τους δύο.

Νύφη σε φανταζόμουνα,στης Εκκλησιάς τη σκάλαμα είχε γράψει η μοίρα μας,για μας τους δύο άλλα.

Κορμί μου σε κατάστρεψε,μα μη σε δω σε θλίψη,ακόμα κι όταν έφευγε,φώναζες θα σου λείψει.

Με τη σιωπή, σου φώναζα,πόνους πολλούς κρατούσα,και με τα μάτια μου τα δυο,πριν φύγεις, σου μιλούσα.

Εστοίχειωσες τη σκέψη μου,πανάθεμά σε, βιόλα,και σ' εφιάλτη τα γυρνάς,τα όνειρά μου όλα.