Μακάβρια τα ευρήματα,

Μπορείς να γράφεις ό,τι θες,για όλο τον κόσμο μοίρα,μα 'γω, αυτή τη δύναμη,'πο πάνω σου την πήρα.

Φουρτουνιασμένο μου μυαλό,τι θες ξανά μαζί της;ένα σκουπίδι ήσουνα,σου είπε στη ζωή της.

Έφυγε και παράτησε,ένα κορμί να λιώνει,αφού χαρά της έδωσε,άσ’ την να καμαρώνει.

Κι αν έχουν δει τα μάτια μου,μα αυτό μου φέρνει τρόμο,να 'σαι, κερά μου, αγκαλιά,με άλλον μες στον δρόμο.

Μπροστά γκρεμός και πίσω μου,καμένη γη αφήνεις,στο τέλος που μας διάλεξες,να δω τι θ' απογίνεις.

Όποια πληγή μου άφησες,εδά την κάνω στίχο,το έλεγες, για χάρη σου,μια μέρα θα πετύχω.