Μπορεί όλα να τέλειωσαν,

Το τέλος που μας διάλεξες,αρχή για κάτι νέο,πόσο αστείο ακούγεται,αγάπη μου, τι λέω;

Δεν τα κρατείς τα λόγια σου,τα έξω και τα μέσα,αυτό θα πει πως δε τιμάς,στιβάνια και τη μπέσα.

Τέτοια αγάπη έλεγες,δεν είχες βρει ποτέ σου,κι έταζες κι ξανά ’ταζεςνα γίνω ο διγαβρές σου.

Του έρωτα σου αποθυμιά,με πιάνει μια στο τόσο,τον χωρισμό σου δύναμη,δεν βρήκα να σκοτώσω.

Τι καλημέρα να σου πω,που ζω στη σκοτεινιά της,που μου ’κλεψαν τα χρώματα,τα μάτια τα δικά της.

Στης μοναξιάς σου την πληγή,που άφησες στον χρόνο,κατέστρεψες μου το κορμίκι άρχισα δα να λιώνω.