Μία κλωστή αφήσανε,

Δε γράφω να ’μαι ποιητής,δε γράφω να σ’ αρέσει,γράφω γιατί αφήσαμε,τα όνειρα στη μέση.

Όποια πληγή μου άφησες,εδά την κάνω στίχο,το έλεγες, για χάρη σου,μια μέρα θα πετύχω.

Μέσα σε φίλους είμαστε,δείχνω πως δε με νοιάζει,τελειώσαμε, τι θες εδώ,μ' άλλον να σ' αγκαλιάζει;

Γερά βαστώ στο φεύγα σου,κι ό,τι κακό κι αν είχες,κι άμα ρωτούν τι έγινε,κάνω πως δεν υπήρχες.

Αν με δεις σαν τον τρωζόκερά μου να πηγαίνω,στον έρωτα σου έσφαλα,και το καταλαβαίνω.

Στο φεύγα σου, τα μάτια μουσταμάτησαν να κλαίνε,ήσουν η ρίζα του κακού,αγάπη μου, που λένε.