Εστοίχειωσες τη σκέψη μου,

Έπρεπε να το κάτεχα,πως ήσουν ένα ψέμα,που ’χες παμπόνηρο μυαλόκαι του διαβόλου βλέμμα.

Συγχώρα με που άφησα,τα δάκρυα να τρέξουν,στον χωρισμό μας λύγισα,πόσο κι αυτά ν' αντέξουν;

Δεν λιάζει απ’ όταν έφυγες,μόνο βροχές και κρύο,και κολλημένο το μυαλό,μες στο δικό σου αντίο.

Πριν πεις πως δεν σ’ αγάπησα,θα σου θυμίσω ένα,σου είχα πει, πως σ' αγαπώ,πιο πάνω απ' τον καθένα.

Δε γράφω να ’μαι ποιητής,δε γράφω να σ’ αρέσει,γράφω γιατί αφήσαμε,τα όνειρα στη μέση.

Γερά βαστώ στο φεύγα σου,κι ό,τι κακό κι αν είχες,κι άμα ρωτούν τι έγινε,κάνω πως δεν υπήρχες.