Μέσα στον κόσμο το κακό,

Μπορώ εγώ; Μπορείς κι εσύ,γι' αυτό μη σταματήσεις,τα άγχη και τους δαίμονες,μπορείς να τους νικήσεις.

Θεέ μου, δώσ' μου δυο λεπτά,μόνο, πριν μπω στο χώμα,το πιο ωραίο στίχο μου,δεν τση 'γραψα ακόμα.

Χτύπα με μοίρα, χτύπα με,μα αν δεις να κάνω πίσω,ήρθε η ώρα μοίρα μου,εγώ να σε διαλύσω.

Τρία παιδιά, μία ψυχή,κι ένα παρεάκι,Φλασκούρη έχει, Σοσονή,μα και τον Παντελάκη.

Ό,τι κι αν γίνει στη ζωή,δίπλα σου θα ’μαι, ξα μου,γιατί σε νιώθω αδερφό,και μη φοβάσαι, ξια μου.

Η ομορφιά στον άνθρωπο,δεν είναι το κορμί του,αυτό χαλά μες στον καιρό,μα μένει η ψυχή του.