Μ' αρέσει κρύο με βροχή,

Η μαντινάδα θα γραφτεί,μ’ ό,τι στο νου μου έχω,γι’ αυτό τις λέξεις πριν τις πω,κερά μου, τις προσέχω.

Περνούν τα χρόνια, χάνονται,μα πρόσεχε μη σβήσεις,τα παιδικά σου όνειρα,κι αυτές τις αναμνήσεις.

Πως να χωρέσουν στα γραπτά,αυτό που βλέπω Θεέ μου,όλες οι λέξεις φτωχικές,και κακοφαίνεται μου.

Σαν σήμερα την ένιωσα,την πρώτη μου ανάσα,θα πολεμώ μέχρι να βγει,και να βρεθώ στην κάσα.

Στη σκοτεινιά του κόσμου μας,και μέσα στην κακία,μόνο με σένα προχωρώ,γλυκιά μου Παναγία.

Ξάδερφε Νίκο, δύναμη,μόνος ποτέ δε θα ΄σαι,δίπλα σου και στον πόλεμο,θα ΄ρθω να μη φοβάσαι.