Η μαντινάδα θα γραφτεί,

Δεν τη φοβάμαι τη ζωή,και θα το δεις στην πράξη,κι ο θάνατος μου δύσκολα,μπορεί να με τρομάξει.

Θεέ μου, δώσ' μου δυο λεπτά,μόνο, πριν μπω στο χώμα,το πιο ωραίο στίχο μου,δεν τση 'γραψα ακόμα.

Όπου κι αν πάει ο Πανάης,ο τόπος μόνο λιάζει,γιατί χαρά απ’ τα μάτια του,σ’ όλο τον κόσμο βγάζει.

Είν’ η ζωή μια θάλασσα,με κύματα μεγάλα,κι ώσπου να βγεις απ’ τον βυθό,σε ’χουν σκεπάσει κι άλλα.

Τη μοίρα γράφω μόνος μου,τα πεπρωμένα θα έρθουν,όμως, για κείνα άνιση,η μάχη που θα έχουν.

Μέσα στους πόνους δε λυγάς,μα ούτε που λυπάσαι,έτσι κορμί μου σ’ έμαθα,γι’ αυτό και μη φοβάσαι.