Δικό μου πόνο δε θα δεις,

Στείλε μια λέξη, όποια θες,μια στοιχειωμένη λέξη,να κάνω εγώ το δάκρυ σουσαν ποταμό να τρέξει.

Δε με φοβίζει ο χωρισμός,ό,τι πονά τ' αντέχω,μα με πονά να σε θωρώ,φως μου, κι να μη σ' έχω.

Μέσα στη νύχτα κλάματα,πάλι στα μάτια τρέχουν,βάρα με, μοίρα, βάρα με,τα παλικάρια αντέχουν.

Τι μαντινάδα να γραφτεί,να με παρηγορήσει,που 'ναι τα πάθη μου πολλάσ' ετούτηνε τη ζήση;

Δύο νέοι μας χαθήκανε,στους κρητικούς τους δρόμους,κι είναι βαρύ κι ασήκωτο,το πένθος μας στους ώμους.

Μ’ αρέσουν νύχτες με βροχή,στις δυο, στις τρεις η ώρα,να στέκω και τις τύψεις μου,να τις ξεπλένει η μπόρα.