Δικό μου πόνο δε θα δεις,

Ξυπνώ και πάλι το κορμίγεμάτο πόνο βρίσκω,και τις στιγμές που πόναγε,μαζί σου, του θυμίζω.

Πήγε η ώρα δυόμιση,μα ύπνος δε με πιάνειγιατί στιγμές που ζούσαμεκοιτάζω στο ταβάνι.

Αγιά Βαρβάρα χαίρομαι,όταν κερί σ' ανάβω,όλοι οι πόνοι φεύγουνεχωρίς να καταλάβω.

Ήρθες ξανά σαν όνειρο,την ώρα που κοιμόμουν,και όσες στιγμές περάσαμε,δίπλα μου εδά ξαπλώνουν.

Πειράγματα που κάνει ο νους,κάθε φορά που κλαίω,θαρρώ πως είσαι δίπλα μου,τον πόνο μου σου λέω.

Μες στα νερά τ’ Αχέροντα,με Χάρο για βαρκάρη,μοιρολογάς με κλάματα,«μου ’φυγε, που να πάρει».