#ΠεςΜιαΛέξη

Όπου κι αν πάει ο Πανάης,ο τόπος μόνο λιάζει,γιατί χαρά απ’ τα μάτια του,σ’ όλο τον κόσμο βγάζει.

Μ' αρέσουνε τα μάτια σουκι ας μοιάζουνε με ψέμα,όποιος τα δει, θα χάνεται,στου έρωτα το βλέμμα.

Ο θάνατός σου στο μυαλό,θα πω πως είν' παιχνίδι,να μη πονώ που σ' έχασα,γιαγιά, καλό ταξίδι.

Άμε να βρεις και τον παππού,παρέα τώρα να 'στε,κι οι δυο μαζί μια αγκαλιά,τίποτα μη φοβάστε.

Ψηλά κοιτώ, στον ουρανό,και το μιλώ τ' αέρα,δώσε και μένα μια χαρά,ουράνιε πατέρα.

Τα μάτια μου ερωτεύτηκαν,τα δυο σου μάτια μόνο,γιατί μου φέρνουνε χαρές,και διώχνουνε τον πόνο.

Έρωτας ανεκπλήρωτος,φωτιά από δε σβήνει,τα πάντα στάχτη πίσω της,τίποτα δεν αφήνει.

Έχω αξία, λεβεντιά,τιμή μα και καμάρι,και μόνο θάνατος μπορεί,'πο μένα να τα πάρει.

Έναν άντρα θα αγαπώ,και θα 'χω στην καρδιά μου,και μαντινάδα θα γραφτεί,για σένα 'νε, μπαμπά μου.

Είναι σεβντάς τα μάτια της,κι τ' όνομά της Νίκη,όποιος την δει τα πάντα τουδίνει να του ανήκει.

Τα καστανά τα μάτια σου,και το χαμόγελό σου,φως μου, τον μαγνητίζουνε,όποιον σταθεί εμπρός σου.

Πως να χωρέσουν στα γραπτά,αυτό που βλέπω Θεέ μου,όλες οι λέξεις φτωχικές,και κακοφαίνεται μου.

Πήγα να βρω στο λεξικότη λέξη «αχαριστία»,κι 'χε δικιά σου να γελάς,μία φωτογραφία.

Μακάβρια τα ευρήματα,θα πούνε στις ειδήσεις,πάρε να πεις πως ξέχασες,εσύ να μ' αγαπήσεις.

Είναι ο σεβντάς σου μια φωτιά,με πυρκαγιά μεγάλη,μέσα θα πέσω να καώ,σαν θες ν' ανάψεις κι άλλη.

Όποιον κι αν εχθρεύεται,να ξέρεις θα μετρήσω,ποτέ μου δεν το γνώρισα,τι πά' να πει το πίσω.

Στην Καλαμάτα κοπελιά,θα 'ρθω για να σε κλέψω,κι όποιος σταθεί εμπόδιο,μια σφαίρα θα του πέψω.

Δύο νέοι μας χαθήκανε,στους κρητικούς τους δρόμους,κι είναι βαρύ κι ασήκωτο,το πένθος μας στους ώμους.