Ο θάνατός σου στο μυαλό,

Δε σας ξεχνώ ούτε λεπτό,Τάσο κι εσένα Φάνη,κι ας φύγατε, η σκέψη σαςμόνο καλό μου κάνει.

Ξάφνου αστράφτει που ’λιάζε,συννέφιασε στην ώρα,είπα τον πόνο τ’ουρανού,και το βγάλε σε μπόρα.

Κάθε χαρά μου 'ναι μισή,τραγούδια μόνο λύπης,ας ήξερες, μανούλα μου,πόσο πολύ μου λείπεις.

Στείλε μια λέξη, όποια θες,μια στοιχειωμένη λέξη,να κάνω εγώ το δάκρυ σουσαν ποταμό να τρέξει.

Δε σκύβω το κεφάλι μου,κι ας πέσουν να με φάνε,μάθαν στα χρόνια τα βουνάτον πόνο ν’ αψηφάνε.

Έφυγαν χρόνια, πέρασαν,μα δεν περνά ο πόνος,στου χωρισμού μας τη βραδιά,σταμάτησε ο χρόνος.