#ΠεςΜιαΛέξη

Θεέ μου, την βαρέθηκα,ετούτηνε τη μέρα,απ’ τη βδομάδα βγάλτε την,τη τσαγκαροΔευτέρα!

Κορμί μου σε κατάστρεψε,μα μη σε δω σε θλίψη,ακόμα κι όταν έφευγε,φώναζες θα σου λείψει.

Κράτα τα χέρια ανοιχτά,να μπω στην αγκαλιά σου,ένα λεπτό, και διώξε με,για πάντα 'πό κοντά σου.

Πόντος και Κρήτη τα κρατούν,τα σύνορα κλεισμένα,Ελλάδα, μη σ’ αγγίξουνε,χέρια που είναι ξένα.

Ήρθε ξανά η Κυριακή,κι ένα κερί θ' ανάψω,τάμα εσύ να 'σαι καλά,κι εμένα ας με θάψω.

Φιλοξενία και τιμή,αντρειά και καμάρι,έχουμε όλοι οι Κρητικοί,και ποιος θα μας τα πάρει;

Μ' αρέσει κρύο με βροχή,και μια φωτιά μεγάλη,με φίλους, και παλιό κρασί,να κάνουμε κεφάλι.

Συγχώρα με που άφησα,τα δάκρυα να τρέξουν,στον χωρισμό μας λύγισα,πόσο κι αυτά ν' αντέξουν;

Πάνω στο τζάμι με κραγιόν,θυμήσου τι ’χες γράψει,ένα λεπτό η αγάπη σου,δεν πρόκειται να πάψει.

Ανάθεμα σε για μυαλό,κι ήντα καψούρα έχεις,ενώ σου λέει μακριά,πάλι κοντά της τρέχεις.

Όποιος σε βλέπει να γελάς,μόνο χαρά γεμίζει,το γέλιο σου Στυλιάννα μου,απ’ τσ’ άλλες ξεχωρίζει.

Πάνω στις στάχτες όνειρα,φτιάχνω για σένα πάλι,κι ας τα ’καψες μία φορά,εγώ γυρεύω κι άλλη.

Πριν πεις πως δεν σ’ αγάπησα,θα σου θυμίσω ένα,σου είχα πει, πως σ' αγαπώ,πιο πάνω απ' τον καθένα.

Δε γράφω να ’μαι ποιητής,δε γράφω να σ’ αρέσει,γράφω γιατί αφήσαμε,τα όνειρα στη μέση.

Όλα περνάνε γρήγορα,εκτός από τον πόνο,λες κι έχει Θεέ μου δύναμη,να σταματά τον χρόνο.

Αγάπη, έρωτα, φωτιά,καψούρα μου μεγάλη,όπως με σένα ένιωσα,δεν έχω νιώσει μ’ άλλη.

Όλα να τελειώσουνε,ο κόσμος να μαυρίσει,το πιο τρελό μου όνειρο,μαζί σου το ’χω ζήσει.

Ρουφιάνο δεν φοβήθηκα,κι ας μου ’κανε τον λύκο,όλοι τους είναι τίποτα,μηδέν εις το πηλίκο.