#ΠεςΜιαΛέξη

Έχω το μαυρομάνικο,μαχαίρι μου στη ζώνη,να κόβω σκέψεις σου παλιές,που δεν τις σβήνουν χρόνοι.

Μες στην αγάπη κολυμπώ,μ' ένα χαμόγελό σου,μάλλον το άλλο μου μισό,είναι, κερά, δικό σου.

Πάλι κερδίζεις την πρωτιά,βασίλισσα στη στέψη,όσα κι αν έχω στο μυαλό,είσαι η πρώτη σκέψη.

Γίγαντα μου στις κορυφές,να στέκεσαι και μόνο,κι εγώ ας είμαι χαμηλάπάλι θα καμαρώνω.

Να 'ταν η σκέψη μου κλωστή,να έκοβα το νήμα,παρά να κλαίω τα όνειραπου άφησες στο μνήμα.

Μες στο χορό άλλη καμιά,με τα δικά σου ζάλα,την Κρήτη κι αν εγύρισα,δεν ξαναβρήκα άλλα.

Σαν θησαυρό σε κράτησα,κρυφά για το καλό μου,ήσουν και θα 'σαι μια ζωή,εσύ το ακριβό μου.

Ένα χαμόγελο πολύ,μου πέφτει κοπελιά μου,γιατί γελάς και λιάζεται,ολόκληρη η καρδιά μου.

Όποιος στα χέρια σε κρατά,βαστά τα πάθη όλα,κι είναι πολλοί που καίγονται,για αυτά τα πάθη βιόλα.

Αχαριστία της καρδιάς,να δίνω και να χάνεις,γιατί αγάπη σου 'δινα,μα εκεί ψηλά δε φτάνεις.

Ο αρχηγός είναι παρών,πάσα αρχή παυσάτω,ρουφιάνοι δε σας πέρασε,θα σας πατήσω κάτω.

Αγάπη να 'χεις στη καρδιά,μ' αγάπη να βαδίζεις,αγάπη δίδαξε ο Χριστός,μ' αγάπη να πορίζεις.

Μία κλωστή αφήσανε,τα όμορφα σου ρούχα,κι 'ναι η ομορφότερη,μία κλωστή απού'χα.

Κι αν έχουν δει τα μάτια μου,μα αυτό μου φέρνει τρόμο,να 'σαι, κερά μου, αγκαλιά,με άλλον μες στον δρόμο.

Τα μάτια σου με γέμισαν,μ' ένα καράβι πόνο,μα είμαι εδώ να τα θωρώ,εκείνα θέλω μόνο.

Μια πόρτα έχει η ζωή,μέσα της ήδη είσαι,ανοίγεις, μπαίνεις, προχωράς,κι όταν θα φύγεις κλείσε.

Εγκλωβισμένο το μυαλό,σε λέξεις και εικόνες,σαν το παιδί δημοτικού,που βάνουνε κανόνες.

Νεκρός να ζω, ή ζωντανός,να μπω μέσα στο χώμα;Φως μου, και δεν κατάφερα,να ξεδιαλέξω ακόμα.