Είναι σεβντάς τα μάτια της,

Αν αισθανθείς καμιά φορά,στα σωθικά σου πόνοΣκέψου κι εμένα, που'μαι εδώ,για σένα' νέ και λιώνω

Νοστάλγησαν τα μάτια μου,τον τρόπο που κοιτούσες,χωρίς να πούμε τίποτα,γι’ αγάπη μου μιλούσες.

Τα μάτια σου είν' όμορφα,μα αυτό που μοιάζει ψέμα,είναι το φως που βγάζουνε,και χάνομαι στο βλέμμα.

Αν ξεχαστείς, για μια στιγμή,και μ' αγαπήσεις, φως μου,έλα εδώ στο σπίτι μας,κι ό,τι λατρεύω, δώσ' μου.

Σαν κοπελάκι αισθάνομαι,πάλι κοντά σου βιόλα,και ξανά ζωντανεύουνε,τα παραμύθια όλα.

Ξυπνώ μέσα στα κλάματα,και το κορμί μου καίει,έγινες πάλι η αφορμή,το δάκρυ μου να ρέει.