Έχω αξία, λεβεντιά,

Πόντος και Κρήτη τα κρατούν,τα σύνορα κλεισμένα,Ελλάδα, μη σ’ αγγίξουνε,χέρια που είναι ξένα.

Δύο νέοι μας χαθήκανε,στους κρητικούς τους δρόμους,κι είναι βαρύ κι ασήκωτο,το πένθος μας στους ώμους.

Είμαι μικρός, μα φαίνεται,στο βλέμμα μου ο λύκος,και στο Λασίθι κατοικώκαι τ' όνομά μου Νίκος.

Της Κρήτης τα Άγια χώματα,όποιος εχθρός πατήσει,την τύχη που ’χαν Γερμανοί,κι αυτός θα αντικρίσει.

Μες στο χορό άλλη καμιά,με τα δικά σου ζάλα,την Κρήτη κι αν εγύρισα,δεν ξαναβρήκα άλλα.

Βατόλακκος ένα χωριό,στην Κρήτη με αντρεία,που Τούρκο δεν φοβήθηκε,μήδε και Γερμανία.