Δύο νέοι μας χαθήκανε,

Τι καλημέρα να σου πω,που ζω στη σκοτεινιά της,που μου ’κλεψαν τα χρώματα,τα μάτια τα δικά της.

Απ' όταν εχωρίσαμε,πράμα δεν έχω άλλο,λίγες χαρές, δεν έσβησαν,ποτέ σεβντά μεγάλο.

Πήγε η ώρα δυόμιση,μα ύπνος δε με πιάνειγιατί στιγμές που ζούσαμεκοιτάζω στο ταβάνι.

Νεκρός να ζω, ή ζωντανός,να μπω μέσα στο χώμα;Φως μου, και δεν κατάφερα,να ξεδιαλέξω ακόμα.

Κορμί μου σε κατάστρεψε,μα μη σε δω σε θλίψη,ακόμα κι όταν έφευγε,φώναζες θα σου λείψει.

Μέσα στη νύχτα κλάματα,πάλι στα μάτια τρέχουν,βάρα με, μοίρα, βάρα με,τα παλικάρια αντέχουν.