#ΠεςΜιαΛέξη

Δε σας ξεχνώ ούτε λεπτό,Τάσο κι εσένα Φάνη,κι ας φύγατε, η σκέψη σαςμόνο καλό μου κάνει.

Μέσα στον κόσμο το κακό,το μόνο μου το κέφι,να έχω κόσμο π’ αγαπώ,και εσένα εδώ, ξαδέρφη.

Εξέχασε το στόμα μου,το γέλιο πώς το βγάζει,αφού του λείπεις δεν γελά,μονάχα αναστενάζει.

Τι καλημέρα να σου πω,που ζω στη σκοτεινιά της,που μου ’κλεψαν τα χρώματα,τα μάτια τα δικά της.

Δεν ξαναγράφω για έρωτες,για αγάπες και λουλούδια,μόνο για πόνο θα μιλώ,και πένθιμα τραγούδια.

Όλοι μπορεί να φύγουνε,αν κάπου έχεις μπλέξει,εκτός τη μάνα π’ αγαπά,χωρίς να πει μια λέξη.

Ανάθεμα τα μάτια σου,ομορφοκοπελιά μου,και έκαψαν στο φεύγα σου,όλα τα όνειρα μου.

Βιβλιοπώλης έβαλε,μαύρα μαλλιά σαν κούκο,άντε «κουρέψου» Άδωνη,ξέρεις εσύ, μπουμπούκο.

Μέσα στον πόνο κλάματα,δε θα με δεις να χάνω,μα θα με δεις στο φεύγα σου,μικρή μου να πεθάνω.

Θα δεις λοιπόν τι ήμουνα,όταν σε τρων’ οι πόνοι,κι όλο αυτό που ζήσαμε,δεν σβήνουνε οι χρόνοι.

Μη κρίνεις για να μη κριθείς,μη βλάψεις, μη σε βλάψουν,μόνο αγάπη να σκορπάς,κι όλα με μιας θα φτιάξουν.

Βατόλακκος ένα χωριό,στην Κρήτη με αντρεία,που Τούρκο δεν φοβήθηκε,μήδε και Γερμανία.

Μπορεί όλα να τέλειωσαν,μα δε θα λησμονήσω,παλιές στιγμές που ζήσαμε,για πάντα θα κρατήσω.

Μέσα στα μάτια μου σιωπή,κενό στο κάθε βλέμμα,σαν τον νεκρό κατάντησα,στ’ αγάπης σου το ψέμα.

Βασίλισσα σ’ έχω στην καρδιά,γι’ αυτό κοντά μου έλα,είσαι η ομορφότερηστον κόσμο μου κοπέλα.

Είδα εγώ τον έρωτα,στα δυο σου μάτια μόνο,η ομορφιά σου σταματά,αγάπη μου, τον χρόνο.

Στο φεύγα σου, τα μάτια μουσταμάτησαν να κλαίνε,ήσουν η ρίζα του κακού,αγάπη μου, που λένε.

Της Κρήτης τα Άγια χώματα,όποιος εχθρός πατήσει,την τύχη που ’χαν Γερμανοί,κι αυτός θα αντικρίσει.