Είδα εγώ τον έρωτα,

Υπερβολή 'σαι μόνη σου,τα λόγια τι τα θέλω;ό,τι κι αν γράψω, φτωχικό,σου βγάζω το καπέλο.

Τα μάτια σου ξεκίνησα,φως μου, να ζωγραφίζω,με λέξεις κι όχι χρώματα,κάτι θα βγει, ελπίζω.

Όταν σε βλέπω να περνάς,με πιάνει μια λαχτάρα,κι αναρωτιέμαι μέσα μου,να μ’ αγαπάει άρα;

Τον ουρανό με χρώματα,για σένα θα στολίσω,μα αν μου πεις «και ρίξε τον»,θα τον εκαταλύσω.

Είμαι κεράκι άσβηστο,στ’ αγάπης της τα πάθη,να δει τη φλόγα του σεβντά,να βρει τον δρόμο να ’ρθει.

Ξυπνώ μέσα στην κόλασηκι έτσι κυλά η μέρα,αφού 'σαι αλλού και σπάνιανα πούμε καλημέρα.