Βατόλακκος ένα χωριό,

Φαίνεται ο πατέρας σου,πως είναι καλλιτέχνης,γι' αυτό στην Κρήτη περπατά,κινούμενο έργο τέχνης.

Ότι κι αν πω μου φαίνεταιλίγο, μικρό, λιγάκι,ΤΙΜΗ στην Κρήτη μου λοιπόνμε το μαντιναδάκι.

Φιλοξενία και τιμή,αντρειά και καμάρι,έχουμε όλοι οι Κρητικοί,και ποιος θα μας τα πάρει;

Πόντος και Κρήτη τα κρατούν,τα σύνορα κλεισμένα,Ελλάδα, μη σ’ αγγίξουνε,χέρια που είναι ξένα.

Δύο νέοι μας χαθήκανε,στους κρητικούς τους δρόμους,κι είναι βαρύ κι ασήκωτο,το πένθος μας στους ώμους.

Για πάντα ανυπόταχτος,στα όρη σαν αγρίμι,κι απού μπορεί κι απάνω του,ας έρθει να με κρίνει.