Εγκλωβισμένο το μυαλό,

Τι μαντινάδα να γραφτεί,να με παρηγορήσει,που 'ναι τα πάθη μου πολλάσ' ετούτηνε τη ζήση;

Ήρθες ξανά σαν όνειρο,την ώρα που κοιμόμουν,και όσες στιγμές περάσαμε,δίπλα μου εδά ξαπλώνουν.

Χωρίς εσένα δίπλα μου,το νόημα πιο θα 'ναι;να είμαι αλλού και να γελώόποτε σε θυμάμαι.

Πρώτη του Οκτώβρη σήμερα,για μένα άλλη μια μέρα,αφού ’σαι αλλού και δύσκολα,θα πούμε «καλημέρα».

Όλα τα όνειρα του χτες,κι απόψε με πονάνε,τόσα χιλιάδες «σ’ αγαπώ»,κορίτσι μου, πού να ’ναι;

Με τη σιωπή σου συζητώ,και στο κενό κοιτάζω,σαν τον τρελό κατάντησα,για σένα και τρομάζω.