Τα μάτια σου με γέμισαν,

Εξέχασε το στόμα μου,το γέλιο πώς το βγάζει,αφού του λείπεις δεν γελά,μονάχα αναστενάζει.

Ξυπνώ μέσα στα κλάματα,και το κορμί μου καίει,έγινες πάλι η αφορμή,το δάκρυ μου να ρέει.

Ανέ με δεις, μες στη βροχή,να στέκω μια στο τόσοΜη μου μιλήσεις,προσπαθώ το δάκρυ να σκοτώσω.

Κορμί μου σε κατάστρεψε,μα μη σε δω σε θλίψη,ακόμα κι όταν έφευγε,φώναζες θα σου λείψει.

Όλα περνάνε γρήγορα,εκτός από τον πόνο,λες κι έχει Θεέ μου δύναμη,να σταματά τον χρόνο.

Μέσα στους πόνους σ’ έμαθα,κορμί μου, να πηγαίνεις,γι’ αυτό στον πόνο δε λυγάς,κι όρθιο πάντα μένεις.