Να 'ταν η σκέψη μου κλωστή,

Τις νύχτες που 'μαι μόνος μου,και σκέφτομαι εσένα,βρίσκω συχνά τα μάτια μου,αγάπη μου, κλαμένα.

Σπάω τον ήχο της σιωπής,φως μου, γιατί τρομάζω,και τ’ όνομά σου με λυγμούς,αγάπη μου, φωνάζω.

Κοιτώ σκιές που μοιάζουνελιγάκι στη δική σου,να ξεχαστώ πως ήμουναένα λεπτό μαζί σου.

Πάω και στέκω σε γκρεμούς,τις σιγαλιές γυρεύω,σαν είναι ο πόνος δυνατός,μόνος να τον παλεύω.

Όλα τα όνειρα του χτες,κι απόψε με πονάνε,τόσα χιλιάδες «σ’ αγαπώ»,κορίτσι μου, πού να ’ναι;

Μπορεί να ήρθε το πρωί,κι ο ήλιος να χαράζει,μα τέλειωσε το όνειρο,κι η μέρα με τρομάζει.