Νεκρός να ζω, ή ζωντανός,

Ξάφνου αστράφτει που ’λιάζε,συννέφιασε στην ώρα,είπα τον πόνο τ’ουρανού,και το βγάλε σε μπόρα.

Όλα περνάνε γρήγορα,εκτός από τον πόνο,λες κι έχει Θεέ μου δύναμη,να σταματά τον χρόνο.

Έντυσα μαύρα το κορμί,και άρχισα να σκάβω,τα όνειρα που σου ’φτιαχνα,στο φεύγα σου να θάβω.

Με τη σιωπή σου συζητώ,και στο κενό κοιτάζω,σαν τον τρελό κατάντησα,για σένα και τρομάζω.

Αν μου 'δίναν τη δύναμη,να γύριζα τον χρόνο,μες στη δικιά μας την αρχή,θα γύριζα και μόνο.

Χωρίς εσένα δίπλα μου,το νόημα πιο θα 'ναι;να είμαι αλλού και να γελώόποτε σε θυμάμαι.