Όλα περνάνε γρήγορα,

Με τη σιωπή, σου φώναζα,πόνους πολλούς κρατούσα,και με τα μάτια μου τα δυο,πριν φύγεις, σου μιλούσα.

Μπορεί να ήρθε το πρωί,κι ο ήλιος να χαράζει,μα τέλειωσε το όνειρο,κι η μέρα με τρομάζει.

Ξυπνάω και έχω στο κορμί,πάλι πληγές γεμίσει,κι ήρθαν στο νου, παλιές στιγμές,που' χα μαζί σου ζήσει.

Δε σκύβω το κεφάλι μου,κι ας πέσουν να με φάνε,μάθαν στα χρόνια τα βουνάτον πόνο ν’ αψηφάνε.

Εγκλωβισμένο το μυαλό,σε λέξεις και εικόνες,σαν το παιδί δημοτικού,που βάνουνε κανόνες.

Έντυσα μαύρα το κορμί,και άρχισα να σκάβω,τα όνειρα που σου ’φτιαχνα,στο φεύγα σου να θάβω.