Πάνω στο τζάμι με κραγιόν,

Τι μαντινάδα να σου πω,να σ’ εντυπωσιάσω,που ’σαι, κερά μου, αφορμή,το νου μου για να χάσω.

Τα πάντα μου, της χάρισα,φεγγάρι αν θυμάσαι,τρέξε και πες της "σ' αγαπώ"να πάψεις να λυπάσαι.

Νίκο τον λένε και έρωτα,μες στην ψυχή μου δίνει,μακάρι το συναίσθημα,έτσι να παραμείνει.

Με τ' άρωμά σου χάνομαιστον έρωτα τη ζάλη,κι ας ξέρω δε μ' αγάπησες,σε θέλω τόσο πάλι.

Ξυπνώ μέσα στην κόλασηκι έτσι κυλά η μέρα,αφού 'σαι αλλού και σπάνιανα πούμε καλημέρα.

Όταν σε βλέπω να περνάς,με πιάνει μια λαχτάρα,κι αναρωτιέμαι μέσα μου,να μ’ αγαπάει άρα;