#μαντινάδες

Ρουφιάνο δεν φοβήθηκα,κι ας μου ’κανε τον λύκο,όλοι τους είναι τίποτα,μηδέν εις το πηλίκο.

Πάντα μαζί εγώ κι εσύ,μην το ξεχνάς ποτέ σου,αν μ’ αγαπάς θα φαίνεται,απ’ τις επιλογές σου.

Μπορεί να γίναν παρελθόν,όνειρα που ’χα κτίσει,μα θα ’σαι το καλύτερο,όνειρο που ’χω ζήσει.

Καλιά να ήμουν δίπλα σου,στης Σταύρωσης την ώρα,παρά να ζω να τη θωρώ,μ’ άλλον, Χριστέ μου, τώρα.

Δεν λιάζει απ’ όταν έφυγες,μόνο βροχές και κρύο,και κολλημένο το μυαλό,μες στο δικό σου αντίο.

Έφυγαν χρόνια, πέρασαν,μα δεν περνά ο πόνος,στου χωρισμού μας τη βραδιά,σταμάτησε ο χρόνος.

Στης μοναξιάς σου την πληγή,που άφησες στον χρόνο,κατέστρεψες μου το κορμίκι άρχισα δα να λιώνω.

Έπρεπε να το κάτεχα,πως ήσουν ένα ψέμα,που ’χες παμπόνηρο μυαλόκαι του διαβόλου βλέμμα.

Η μέρα έχει γρουσουζιά,και δεκατρείς και Τρίτη,μ’ αυτά εδώ δεν πιάνουνε,λεβεντογέννα Κρήτη.

Είσαι η πρώτη σκέψη μου,κάθε πρωί, κερά μου,και μαντινάδα σού ‘φτιαξα,ν’ ακούσεις τον σεβντά μου.

Μ’ αρέσουν νύχτες με βροχή,στις δυο, στις τρεις η ώρα,να στέκω και τις τύψεις μου,να τις ξεπλένει η μπόρα.

Τις νύχτες που 'μαι μόνος μου,και σκέφτομαι εσένα,βρίσκω συχνά τα μάτια μου,αγάπη μου, κλαμένα.

Μπερδεύουνε τα δάκρυα,με της βροχής τις στάλες,και σβήνουνε τη φλόγα μου,στείλε Θεέ μου κι άλλες.

Την καλημέρα μου λοιπόν,σε μια καινούργια μέρα,πάλι σε είδα στ’ όνειρο,ομορφοθυγατέρα.

Η υπομονή μου στέρεψε,αξιοπρέπειά μου,δεν ήθελε και δεν θα ’ρθει,ποτέ στην αγκαλιά μου.

Πες μου τι λέξεις στη σειρά,πρέπει εγώ να γράψω,την ομορφιά σου κοπελιά,να τους την περιγράψω.

Μου έχεις πάρει το μυαλό,και ζω χωρίς εκείνο,σεβντά μου για χατίρι σου,και τη ζωή μου δίνω.

Στον έρωτα σου τη φωτιά,πέφτω για να με κάψεις,κι αν δεν 'πομείνει τίποτα,τη στάχτη μου να θάψεις.