Μπερδεύουνε τα δάκρυα,

Το όνομα της.. Έλενα,αυτή που μου έχει κλέψεικαρδιά, μυαλό, αισθήματα,και θα με καταστρέψει.

Έφυγαν χρόνια, πέρασαν,μα δεν περνά ο πόνος,στου χωρισμού μας τη βραδιά,σταμάτησε ο χρόνος.

Ψηλά κοιτώ, στον ουρανό,και το μιλώ τ' αέρα,δώσε και μένα μια χαρά,ουράνιε πατέρα.

Σαν πιάνεις το μπουζούκι σου,Πέτρο, και παίζεις νότες,πάντα μου φέρνεις στο μυαλό,τσ' αθιβολές τις πρώτες.

Στην καταχνιά γεννήθηκα,το μαύρο της μου μοιάζει,είναι το χρώμα του καημού,και στην καρδιά ταιριάζει.

Κοιτώ σκιές που μοιάζουνελιγάκι στη δική σου,να ξεχαστώ πως ήμουναένα λεπτό μαζί σου.