Τις νύχτες που 'μαι μόνος μου,

Όλα περνάνε γρήγορα,εκτός από τον πόνο,λες κι έχει Θεέ μου δύναμη,να σταματά τον χρόνο.

Κάθε χρονιά τέτοια εποχή,γυρίζω στο χωριό μου,μ' αρέσει μες στον Αύγουστο,να διώχνω τον καημό μου.

Μπροστά γκρεμός, κι η σκέψη μουπάλι παιχνίδια κάνει,«πέσε», φωνάζει δυνατά,«δε σ' αγαπάει, φτάνει».

Με τη σιωπή, σου φώναζα,πόνους πολλούς κρατούσα,και με τα μάτια μου τα δυο,πριν φύγεις, σου μιλούσα.

Τα μάτια σου με γέμισαν,μ' ένα καράβι πόνο,μα είμαι εδώ να τα θωρώ,εκείνα θέλω μόνο.

Νοστάλγησαν τα μάτια μου,τον τρόπο που κοιτούσες,χωρίς να πούμε τίποτα,γι’ αγάπη μου μιλούσες.