Μ’ αρέσουν νύχτες με βροχή,

Ξυπνώ και πάλι το κορμίγεμάτο πόνο βρίσκω,και τις στιγμές που πόναγε,μαζί σου, του θυμίζω.

Δεν λιάζει απ’ όταν έφυγες,μόνο βροχές και κρύο,και κολλημένο το μυαλό,μες στο δικό σου αντίο.

Χωρίς εσένα δίπλα μου,το νόημα πιο θα 'ναι;να είμαι αλλού και να γελώόποτε σε θυμάμαι.

Σβήνουν οι λέξεις στον καιρό,μα μένει πίσω πόνος,που δεν γιατρεύεται ποτέ,κι αν δε πιστεύεις.. Κι όμως.

Μπορεί να ήρθε το πρωί,κι ο ήλιος να χαράζει,μα τέλειωσε το όνειρο,κι η μέρα με τρομάζει.

Ω το ρημάδι για μυαλό,άρχισε εδά να καίει,στ’ αθιβολής σου το καημό,και ντάκαρε να κλαίει.