#μαντινάδες

Έπαθα κι ήντα έπαθα,μ’ ένα και μόνο γεια σου,κεραυνοβόλο έρωτα,στα μάτια τα δικά σου.

Στον έρωτά σου προσπαθώ,πολύ και επιμένω,γιατί ’σαι φως μου της ζωής,δικό μου πεπρωμένο.

Έφυγε και παράτησε,ένα κορμί να λιώνει,αφού χαρά της έδωσε,άσ’ την να καμαρώνει.

Της γράφω μια, της γράφω δυο,μου λέει «ξανά κάν’ το»,στο δεκαπεντασύλλαβο,εγώ κάνω κουμάντο.

Προτού χαθούν τα δάκρυα,και πέσουνε στο χώμα,πες μου πως ήταν ψέματα,κι μ’ αγαπάς ακόμα.

Πανικοβάλλεις το μυαλό,όποτε ’ρθεις στη σκέψη,καρδιά, μυαλό, αισθήματα,όλα μου τα ’χεις κλέψει.

Μπορεί να ήρθε το πρωί,κι ο ήλιος να χαράζει,μα τέλειωσε το όνειρο,κι η μέρα με τρομάζει.

Μέσα στη νύχτα κλάματα,πάλι στα μάτια τρέχουν,βάρα με, μοίρα, βάρα με,τα παλικάρια αντέχουν.

Ό,τι κι αν γίνει στη ζωή,δίπλα σου θα ’μαι, ξα μου,γιατί σε νιώθω αδερφό,και μη φοβάσαι, ξια μου.

Μέσα στους πόνους σ’ έμαθα,κορμί μου, να πηγαίνεις,γι’ αυτό στον πόνο δε λυγάς,κι όρθιο πάντα μένεις.

Μέσα στους πόνους δε λυγάς,μα ούτε που λυπάσαι,έτσι κορμί μου σ’ έμαθα,γι’ αυτό και μη φοβάσαι.

Μου λείπεις, μάνα, και πονώ,να γράψω τι και γιάντα;που σ’ έχασα και έχασα,απ’ τη ζωή τα πάντα.

Όποτε νιώθεις μοναξιά,ή φόβο στη ζωή σου,να με φωνάζεις να ’ρχομαι,να γιάνω την πληγή σου.

Γιε μου, να έχεις στη ζωή,τύχη, χαρά κι υγεία,δίπλα σε κάθε βήμα σου,να ’χεις την Παναγία.

Πολεμική ατμόσφαιρα,μέσα στο νου μου πάλι,ή έλα, φως μου, να σε δω,ή πάτα τη σκανδάλη.

Δέκα χιλιάδες πρωινά,να ζήσω ακόμα, Θεέ μου,όπως εκείνη αγαπώ,άλλη καμιά ποτέ μου.

Όταν χαθώ, τα λόγια μου,θα έχεις πίσω μόνο,να σου κρατάνε συντροφιά,τις νύχτες μες στον πόνο.

Με τη σιωπή σου συζητώ,και στο κενό κοιτάζω,σαν τον τρελό κατάντησα,για σένα και τρομάζω.