#μαντινάδες

Έχω ένα τόπο ιερό,που τον κρατώ δικό μου,κι είναι αιτία η λεβεντιά,που βγάνει το χωριό μου.

Μια προδοσία η ζωή,όπου και να κοιτάξειςάφησε πίσω τους κακούς,αν θες μπροστά να φτάξεις.

Κατεστραμμένος ουρανός,πάνω στη γη όλα μαύρα,τέτοια αγάπη, κοπελιά,στον κόσμο δεν ξανά 'Βρα.

Εγώ 'μαι αλλού, μα πάντοτεκρατώ κάτι δικό σου,Σαλονικιέ, με τρέλανεςκαι ζω με τον καημό σου.

Είμαι μικρός, μα φαίνεται,στο βλέμμα μου ο λύκος,και στο Λασίθι κατοικώκαι τ' όνομά μου Νίκος.

Σακατεμένη η σκέψη μου,πάλι γυρνά σε άλλη,μήπως και νιώσει μια χαρά,πριν προδοθεί και πάλι.

Στείλε μια λέξη, όποια θες,μια στοιχειωμένη λέξη,να κάνω εγώ το δάκρυ σουσαν ποταμό να τρέξει.

Πήγε η ώρα δυόμιση,μα ύπνος δε με πιάνειγιατί στιγμές που ζούσαμεκοιτάζω στο ταβάνι.

Είμαι σπουργίτι κι έρχομαι,ξανά εγώ κοντά σου,μα ‘σαι αετός και δε μπορώ,να βγω στο πέταγμά σου.

Αν θες, να μάθεις πως περνώ,κάνε τον κόπο κι έλαμήπως, γλιτώσεις το κορμί,πού έφερες στη τρέλα.

Νίκη μου, θα ’ναι νίκη μου,μια μέρα να σε νιώσωκαι την υπόλοιπη ζωή,ό,τι έχω να σου δώσω.

Πες μου πως είναι όνειρο,πως πρέπει να ξυπνήσω,παρά να ζω και να μπορεί,μ’ άλλον να σ’ αντικρίσω.

Αγκάθι μες στη σκέψη μουτου ρολογιού οι ώρεςόσες δεν ήρθες να με δεις,δε λιάζει, μόνο μπόρες.

Μου έκλεψες το αύριοτο πριν το χτες το τώραείναι η στιγμή που σμίξαμε,καταραμένη ώρα.

Νύφη σε φανταζόμουνα,στης Εκκλησιάς τη σκάλαμα είχε γράψει η μοίρα μας,για μας τους δύο άλλα.

Ανέ με δεις, μες στη βροχή,να στέκω μια στο τόσοΜη μου μιλήσεις,προσπαθώ το δάκρυ να σκοτώσω.

Αν αισθανθείς καμιά φορά,στα σωθικά σου πόνοΣκέψου κι εμένα, που'μαι εδώ,για σένα' νέ και λιώνω

Το όνομα της.. Έλενα,αυτή που μου έχει κλέψεικαρδιά, μυαλό, αισθήματα,και θα με καταστρέψει.