Πήγε η ώρα δυόμιση,

Δικό μου πόνο δε θα δεις,έξω απ' τα χείλη να' ναι,έναν, που να βοήθησεποτέ μου δεν θυμάμαι.

Δεν λιάζει απ’ όταν έφυγες,μόνο βροχές και κρύο,και κολλημένο το μυαλό,μες στο δικό σου αντίο.

Ξυπνάω και έχω στο κορμί,πάλι πληγές γεμίσει,κι ήρθαν στο νου, παλιές στιγμές,που' χα μαζί σου ζήσει.

Πειράγματα που κάνει ο νους,κάθε φορά που κλαίω,θαρρώ πως είσαι δίπλα μου,τον πόνο μου σου λέω.

Κάθε πρωί νέα αρχή,μήπως και γιάνει ο πόνος,λένε καλύτερος γιατρός,είναι, κερά μου, ο χρόνος.

Ήρθες ξανά σαν όνειρο,την ώρα που κοιμόμουν,και όσες στιγμές περάσαμε,δίπλα μου εδά ξαπλώνουν.