#μαντινάδες

'Όλοι 'ναι ίδιοι στη ζωή,ψεύτικοι και ρουφιάνοι,δυο μέτρα ο καθένας τους,μα 'ναι μπροστά μου νάνοι.

Δικό μου πόνο δε θα δεις,έξω απ' τα χείλη να' ναι,έναν, που να βοήθησεποτέ μου δεν θυμάμαι.

Δικό μου πόνο δε θα δεις,στα μάτια μου να βγαίνει,δε θέλω άνθρωπο ποτέ,να το καταλαβαίνει.

Τα τελευταία λόγια μου,σου φώναζαν αντίο,θα σκοτωθώ σου έλεγαν,και μου λέγες αστείο.

Γελώ μαζί σου στις χαρέςστο κλάμα σου πλαντάζωμα όταν μιλάς για χωρισμό,φεύγω, γιατί τρομάζω.

Όταν περνούσες δύσκολα,σου στάθηκα σαν βράχος,κι έφυγες, με παράτησες,στο πρώτο μου το λάθος.

Κάνεις ανθρώπους να γελούν,που δεν αξίζει, Θεέ μου,κι ένα χατίρι που θέλα,δε μου ’κανες ποτέ μου.

Δημιουργός είναι ο θεός,εγώ απλά τις γράφω,κι αφού λοιπόν ζητήσατε,με Πρέκας θα υπογράφω.

Βλέπεις, ακούς, αισθάνεσαι,μετά καταλαβαίνειςκαι αντιδράς σε ό,τι πω,μα μήνυμα δε στέλνεις.

Κι αν ξαναρθείς στην πόρτα μου,να κάνεις πως λυπάσαι,ψιλά στα χέρια να κρατάς,σαν τη ζητιάνα να 'σαι.

Έμαθα, για χατίρι σου,να μη ρωτώ τα πρέπει,κι έκανε πάντα η καρδιάγια σένα πως δεν βλέπει.

‘Ενα φιλί απ’ τα χείλη σου,κι ας γίνουν όλα στάχτη,από όταν τα αντίκρυσα,τα’ χω, μωρό μου, άχτι.

Τέτοια αγάπη έλεγες,δεν είχες βρει ποτέ σου,κι έταζες κι ξανά ’ταζεςνα γίνω ο διγαβρές σου.

Δε σκύβω το κεφάλι μου,κι ας πέσουν να με φάνε,μάθαν στα χρόνια τα βουνάτον πόνο ν’ αψηφάνε.

Αυτά που γράφω δε θα βρειςαλλού τραγουδισμένα,είναι οι πληγές που μ' άφησες,που τα 'χουνε γραμμένα.

Ανέ με δεις γονατιστό,δε θέλω να απορήσειςφόρα θα πάρω κι όρθιο,ξανά θα μ' αντικρίσεις.

Μάθε λοιπόν πως σ’ αγαπώ,κι αν θέλεις ξανά έλαμου λείπεις, και δε ντρέπομαι,πονώ για σένα Στέλλα

Εσύ, τη λέξη «σ’ αγαπώ»την έχεις καταστρέψει,φωνάζεις, κλαις, ορκίζεσαι,μα ποιος να σε πιστέψει;