#μαντινάδες

Περνούν τα χρόνια, χάνονται,μα πρόσεχε μη σβήσεις,τα παιδικά σου όνειρα,κι αυτές τις αναμνήσεις.

Κάθε χρονιά τέτοια εποχή,γυρίζω στο χωριό μου,μ' αρέσει μες στον Αύγουστο,να διώχνω τον καημό μου.

Σε όλη τη γη, χρόνια πολλά,σήμερα που γιορτάζει,μια Μάνα που 'χει δύναμηκι όλους μας αγκαλιάζει.

Φαίνεται ο πατέρας σου,πως είναι καλλιτέχνης,γι' αυτό στην Κρήτη περπατά,κινούμενο έργο τέχνης.

Μέχρι το τέλος προσπαθώ,δε με λυγά κανείς τους,με κάνουν δυνατότερο,γι' αυτό Θεέ μου ζήστους.

Σαν κοπελάκι αισθάνομαι,πάλι κοντά σου βιόλα,και ξανά ζωντανεύουνε,τα παραμύθια όλα.

Στου εγωισμού σου τη φωτιά,θα βγω να περπατήσω,να δεις κι αλλού εγωισμό,μήπως και κάνεις πίσω.

Εγίνηκε η αγάπη μουένα τσαμπί σταφύλι,που μου πες θα γεράσουμεκαι θα 'μαστε δυο φίλοι.

Εξέχασα, και σου ζητώ,μια δεύτερη ευκαιρία,εγώ, που ήσουν τίποτακαι σε ‘κάνα κυρία.

Χίλια τραγούδια του έρωτα,έχουνε γράψει κι ένα,δεν βρέθηκε, να μαρτυρά,το πάθος μου για σένα.

Μια μαντινάδα δε χωρεί,να γράψω για την Κρήτη,γιατί 'ναι η ομορφότερη,απ' όλο τον πλανήτη.

Ότι κι αν πω μου φαίνεταιλίγο, μικρό, λιγάκι,ΤΙΜΗ στην Κρήτη μου λοιπόνμε το μαντιναδάκι.

Πλούσιος να γινόμουνα,Θεέ μου για μία μέρα,σπίτια, χρυσά και χρήματα,να 'δινα του αέρα.

Έχεις μια όμορφη ψυχή,Κική μου σαν λουλούδι,κι όποιος σε βλέπει μια φορά,σε σκέφτεται τραγούδι.

Εγώ για την αγάπη σου,πολλά χατίρια κάνω,γελώ, σαν είσαι δίπλα μου ,και κλαίω όταν σε χάνω.

Ξυπνώ μέσα στα κλάματα,και το κορμί μου καίει,έγινες πάλι η αφορμή,το δάκρυ μου να ρέει.

Ξυπνάω και έχω στο κορμί,πάλι πληγές γεμίσει,κι ήρθαν στο νου, παλιές στιγμές,που' χα μαζί σου ζήσει.

Ξυπνώ και πάλι το κορμίγεμάτο πόνο βρίσκω,και τις στιγμές που πόναγε,μαζί σου, του θυμίζω.