Βλέπεις, ακούς, αισθάνεσαι,

Συγγνώμη αν υπερέβαλαστον έρωτά μας λίγο,κι είχα αρχίσει πόνους μουστα μάτια σου να πνίγω.

Στείλε Μαρίνα να σου πω,μες στο μυαλό τι έχω,στιγμές που ζήσαμε μαζί,σαν θησαυρό προσέχω.

Λιβάνισες κι η ευωδιά,που βγάζει το λιβάνι,ό,τι κι αν τρώει το κορμί,φως μου, καλά το κάνει.

Μπροστά γκρεμός, κι η σκέψη μουπάλι παιχνίδια κάνει,«πέσε», φωνάζει δυνατά,«δε σ' αγαπάει, φτάνει».

Μες στο χορό άλλη καμιά,με τα δικά σου ζάλα,την Κρήτη κι αν εγύρισα,δεν ξαναβρήκα άλλα.

Η σκέψη μου συνέχειακοντά σου τριγυρνάεικι η ομορφιά σου την κρατάκαι πίσω δεν γυρνάει.