Αγάπη

Γελώ μαζί σου στις χαρέςστο κλάμα σου πλαντάζωμα όταν μιλάς για χωρισμό,φεύγω, γιατί τρομάζω.

Κάνεις ανθρώπους να γελούν,που δεν αξίζει, Θεέ μου,κι ένα χατίρι που θέλα,δε μου ’κανες ποτέ μου.

Βλέπεις, ακούς, αισθάνεσαι,μετά καταλαβαίνειςκαι αντιδράς σε ό,τι πω,μα μήνυμα δε στέλνεις.

Έμαθα, για χατίρι σου,να μη ρωτώ τα πρέπει,κι έκανε πάντα η καρδιάγια σένα πως δεν βλέπει.

‘Ενα φιλί απ’ τα χείλη σου,κι ας γίνουν όλα στάχτη,από όταν τα αντίκρυσα,τα’ χω, μωρό μου, άχτι.

Μάθε λοιπόν πως σ’ αγαπώ,κι αν θέλεις ξανά έλαμου λείπεις, και δε ντρέπομαι,πονώ για σένα Στέλλα

Κατεστραμμένος ουρανός,πάνω στη γη όλα μαύρα,τέτοια αγάπη, κοπελιά,στον κόσμο δεν ξανά 'Βρα.

Εγώ 'μαι αλλού, μα πάντοτεκρατώ κάτι δικό σου,Σαλονικιέ, με τρέλανεςκαι ζω με τον καημό σου.

Στείλε μια λέξη, όποια θες,μια στοιχειωμένη λέξη,να κάνω εγώ το δάκρυ σουσαν ποταμό να τρέξει.

Πήγε η ώρα δυόμιση,μα ύπνος δε με πιάνειγιατί στιγμές που ζούσαμεκοιτάζω στο ταβάνι.

Είμαι σπουργίτι κι έρχομαι,ξανά εγώ κοντά σου,μα ‘σαι αετός και δε μπορώ,να βγω στο πέταγμά σου.

Αν θες, να μάθεις πως περνώ,κάνε τον κόπο κι έλαμήπως, γλιτώσεις το κορμί,πού έφερες στη τρέλα.

Νίκη μου, θα ’ναι νίκη μου,μια μέρα να σε νιώσωκαι την υπόλοιπη ζωή,ό,τι έχω να σου δώσω.

Αγκάθι μες στη σκέψη μουτου ρολογιού οι ώρεςόσες δεν ήρθες να με δεις,δε λιάζει, μόνο μπόρες.

Αν αισθανθείς καμιά φορά,στα σωθικά σου πόνοΣκέψου κι εμένα, που'μαι εδώ,για σένα' νέ και λιώνω

Το όνομα της.. Έλενα,αυτή που μου έχει κλέψεικαρδιά, μυαλό, αισθήματα,και θα με καταστρέψει.

Ξυπνώ μέσα στην κόλασηκι έτσι κυλά η μέρα,αφού 'σαι αλλού και σπάνιανα πούμε καλημέρα.

Αφήνω την ανάσα μου,στο παγωμένο τζάμικαι γράφω με τα χέρια μου,γύρνα μωρό μου φτάνει.