Λέξεις δικές σας

Τα καστανά τα μάτια σου,και το χαμόγελό σου,φως μου, τον μαγνητίζουνε,όποιον σταθεί εμπρός σου.

Πήγα να βρω στο λεξικότη λέξη «αχαριστία»,κι 'χε δικιά σου να γελάς,μία φωτογραφία.

Είναι ο σεβντάς σου μια φωτιά,με πυρκαγιά μεγάλη,μέσα θα πέσω να καώ,σαν θες ν' ανάψεις κι άλλη.

Όποιον κι αν εχθρεύεται,να ξέρεις θα μετρήσω,ποτέ μου δεν το γνώρισα,τι πά' να πει το πίσω.

Στην Καλαμάτα κοπελιά,θα 'ρθω για να σε κλέψω,κι όποιος σταθεί εμπόδιο,μια σφαίρα θα του πέψω.

Δύο νέοι μας χαθήκανε,στους κρητικούς τους δρόμους,κι είναι βαρύ κι ασήκωτο,το πένθος μας στους ώμους.

Πάνω της όλα καστανά,και μ' έκανε κομμάτια,και τα μαλλιά της καστανά,και καστανά τα μάτια.

ΟΦΗ φωνάζω να ακουστεί,σε όλο τον πλανήτη,είναι καμάρι του νησιού,λεβεντογέννα Κρήτη.

Όλη η ζωή μου όνειρο,μέσα στα δυο σου χέρια,εγώ στη γη γεννήθηκα,μα μ' έχεις πάει στ' αστέρια.

Σαν πιάνεις το μπουζούκι σου,Πέτρο, και παίζεις νότες,πάντα μου φέρνεις στο μυαλό,τσ' αθιβολές τις πρώτες.

Τρία παιδιά, μία ψυχή,κι ένα παρεάκι,Φλασκούρη έχει, Σοσονή,μα και τον Παντελάκη.

Ό,τι κι αν γίνει στη ζωή,κατέχω το αλαβάρι,κι έτσι αντέχω τσι καημούς,και τση καρδιάς τα βάρη.

Όλα αυτά που ζήσαμε,έμοιαζαν συναυλία,μπαλάντα μοιάζει ερωτική,με φόντο τη Γαλλία.

Αν μας χωρίζουν θάλασσες,μ' απόσταση μεγάλη,θα βρω τον τρόπο για να 'ρθω,εγώ κοντά σου πάλι.

Τον έρωτά μου χάρισμακάνω σε σένα, Γιάννη,ο νους μου σκέψεις όμορφεςμόνο με σένα κάνει.

Είμαι αλλιώτικος πολύ,στους άσπρους είμαι μαύρος,εγώ βοσκός γεννήθηκα,μα καταλήγω ταύρος.

Ήμουν ανθός της λεμονιάς,κι 'χα νερό κι ανθούσα,και 'φυγες και μαράθηκεο ανθός, μαυρομαλλούσα.

Καρδιά μου, θα 'ρθει, μη πονάς,λιγάκι άκουσέ με,σε ξεγελώ με ψέματα,καρδιά, συγχώρεσέ με.