Αν μας χωρίζουν θάλασσες,

Δέκα χιλιάδες πρωινά,να ζήσω ακόμα, Θεέ μου,όπως εκείνη αγαπώ,άλλη καμιά ποτέ μου.

Με τ' άρωμά σου χάνομαιστον έρωτα τη ζάλη,κι ας ξέρω δε μ' αγάπησες,σε θέλω τόσο πάλι.

Όποιος στα χέρια σε κρατά,βαστά τα πάθη όλα,κι είναι πολλοί που καίγονται,για αυτά τα πάθη βιόλα.

Αν μαθευτεί πως πέθανα,μη το περάσεις ψέμα,είναι απλό, σε λάτρευα,πιο πάνω απ’ τον καθένα.

Όποιος σε δει, το νόημα,των λέξεων του χάνει,βάζεις πολλούς ταξιδευτές,στου νου σου το σεργιάνι.

Αφήνω την ανάσα μου,στο παγωμένο τζάμικαι γράφω με τα χέρια μου,γύρνα μωρό μου φτάνει.