Λέξεις δικές σας

Ζητώ σου ξεκαθάρισμα,να ξέρω τι μου μένει,πες μου, δική μου θα γενείς,ή θα γενείς μια ξένη;

Τη βάπτισαν και τ’ όνομα,αυτής είναι Μαρία,να τη φυλάει ο Χριστός,μαζί κι η Παναγία.

Ξάδερφε Νίκο, δύναμη,μόνος ποτέ δε θα ΄σαι,δίπλα σου και στον πόλεμο,θα ΄ρθω να μη φοβάσαι.

Μέσα στο σκότος, ήλιου φως,η τελευταία ελπίδα,είσαι στα μάτια μου τα δυο,ό,τι πιο ωραίο είδα.

Στη σκοτεινιά του κόσμου μας,και μέσα στην κακία,μόνο με σένα προχωρώ,γλυκιά μου Παναγία.

Είν’ η ζωή μια θάλασσα,με κύματα μεγάλα,κι ώσπου να βγεις απ’ τον βυθό,σε ’χουν σκεπάσει κι άλλα.

Δε σας ξεχνώ ούτε λεπτό,Τάσο κι εσένα Φάνη,κι ας φύγατε, η σκέψη σαςμόνο καλό μου κάνει.

Μέσα στον κόσμο το κακό,το μόνο μου το κέφι,να έχω κόσμο π’ αγαπώ,και εσένα εδώ, ξαδέρφη.

Όλοι μπορεί να φύγουνε,αν κάπου έχεις μπλέξει,εκτός τη μάνα π’ αγαπά,χωρίς να πει μια λέξη.

Ανάθεμα τα μάτια σου,ομορφοκοπελιά μου,και έκαψαν στο φεύγα σου,όλα τα όνειρα μου.

Θα δεις λοιπόν τι ήμουνα,όταν σε τρων’ οι πόνοι,κι όλο αυτό που ζήσαμε,δεν σβήνουνε οι χρόνοι.

Βατόλακκος ένα χωριό,στην Κρήτη με αντρεία,που Τούρκο δεν φοβήθηκε,μήδε και Γερμανία.

Βασίλισσα σ’ έχω στην καρδιά,γι’ αυτό κοντά μου έλα,είσαι η ομορφότερηστον κόσμο μου κοπέλα.

Είδα εγώ τον έρωτα,στα δυο σου μάτια μόνο,η ομορφιά σου σταματά,αγάπη μου, τον χρόνο.

Της Κρήτης τα Άγια χώματα,όποιος εχθρός πατήσει,την τύχη που ’χαν Γερμανοί,κι αυτός θα αντικρίσει.

Με άνθη και μ’ αρώματα,είν’ η ζωή μου όλη,κι η «ευθύνη» για όλα αυτά,το γέλιο σου, Μανώλη.

Αγάπη μου, αγόρι μου,φως μου και έρωτά μου,τάμα θα κάνω στον Θεό,μη φύγεις μακριά μου.

Μόνο εσένα σκέφτομαι,Κυριάκο, όλη μέρα,μέσα στον νου μόνο εσύ,κι οι άλλοι όλοι πέρα.