Με άνθη και μ’ αρώματα,

Στον έρωτά σου προσπαθώ,πολύ και επιμένω,γιατί ’σαι φως μου της ζωής,δικό μου πεπρωμένο.

Νίκο τον λένε και έρωτα,μες στην ψυχή μου δίνει,μακάρι το συναίσθημα,έτσι να παραμείνει.

Κοιτώ σκιές που μοιάζουνελιγάκι στη δική σου,να ξεχαστώ πως ήμουναένα λεπτό μαζί σου.

Έχεις στο βλέμμα σου φωτιά,κι αν θες να με πεθάνεις,ρίξε το βλέμμα πάνω μου,λαμπάδα να με κάνεις.

Ξυπνώ μέσα στην κόλασηκι έτσι κυλά η μέρα,αφού 'σαι αλλού και σπάνιανα πούμε καλημέρα.

Ανάθεμα σε για μυαλό,κι ήντα καψούρα έχεις,ενώ σου λέει μακριά,πάλι κοντά της τρέχεις.