Δεν τη φοβάμαι τη ζωή,

Μια πόρτα έχει η ζωή,μέσα της ήδη είσαι,ανοίγεις, μπαίνεις, προχωράς,κι όταν θα φύγεις κλείσε.

Ξάδερφε Νίκο, δύναμη,μόνος ποτέ δε θα ΄σαι,δίπλα σου και στον πόλεμο,θα ΄ρθω να μη φοβάσαι.

Μάνια και μάνα σύνωμα,ταιριάζουν σαν μια λέξη,αλίμονο σ' όποιον μπορεί,με 'να απ' τα δυο να παίξει.

Είμαι περήφανος πολύ,για να τα παρατήσω,δεν έμαθα τι πάει να πει,μωρό μου, κάνω πίσω.

Ότι καλύτερο μπορώ,για τα παιδιά μου κάνω,γιατί είν' αυτά που πίσω μου,θα αφήσω όταν πεθάνω.

Θεέ μου, δώσ' μου δυο λεπτά,μόνο, πριν μπω στο χώμα,το πιο ωραίο στίχο μου,δεν τση 'γραψα ακόμα.