Στέλνει η μοίρα τους καημούς,

Όποτε νιώθεις μοναξιά,ή φόβο στη ζωή σου,να με φωνάζεις να ’ρχομαι,να γιάνω την πληγή σου.

Γιε μου, να έχεις στη ζωή,τύχη, χαρά κι υγεία,δίπλα σε κάθε βήμα σου,να ’χεις την Παναγία.

Η μαντινάδα θα γραφτεί,μ’ ό,τι στο νου μου έχω,γι’ αυτό τις λέξεις πριν τις πω,κερά μου, τις προσέχω.

Είν’ η ζωή μια θάλασσα,με κύματα μεγάλα,κι ώσπου να βγεις απ’ τον βυθό,σε ’χουν σκεπάσει κι άλλα.

Αυτό που κάνω άπειρο,στον χρόνο δεν τελειώνει,θα γράφω μια, ή δυο, ή τρεις,κάθε που ξημερώνει.

Ο αρχηγός είναι παρών,πάσα αρχή παυσάτω,ρουφιάνοι δε σας πέρασε,θα σας πατήσω κάτω.