Μέσα στους πόνους σ’ έμαθα,

Ψηλά κοιτώ, στον ουρανό,και το μιλώ τ' αέρα,δώσε και μένα μια χαρά,ουράνιε πατέρα.

Τον λυπημένο άνθρωπο,που σου χαμογελάει,πρέπει να τονε σέβεσαι,γελά, ενώ πονάει.

Τι μαντινάδα να γραφτεί,να με παρηγορήσει,που 'ναι τα πάθη μου πολλάσ' ετούτηνε τη ζήση;

Όταν γελώ, χαμογελώ,μα ’ναι μικρή μου ψέμα,το κρύβω να μη φαίνεται,μα βγαίνει μου στο βλέμμα.

Αγιά Βαρβάρα χαίρομαι,όταν κερί σ' ανάβω,όλοι οι πόνοι φεύγουνεχωρίς να καταλάβω.

Πρώτη του Οκτώβρη σήμερα,για μένα άλλη μια μέρα,αφού ’σαι αλλού και δύσκολα,θα πούμε «καλημέρα».