Εξερεύνηση

Τέτοια αγάπη έλεγες,δεν είχες βρει ποτέ σου,κι έταζες κι ξανά ’ταζεςνα γίνω ο διγαβρές σου.

Δε σκύβω το κεφάλι μου,κι ας πέσουν να με φάνε,μάθαν στα χρόνια τα βουνάτον πόνο ν’ αψηφάνε.

Αυτά που γράφω δε θα βρειςαλλού τραγουδισμένα,είναι οι πληγές που μ' άφησες,που τα 'χουνε γραμμένα.

Ανέ με δεις γονατιστό,δε θέλω να απορήσειςφόρα θα πάρω κι όρθιο,ξανά θα μ' αντικρίσεις.

Μάθε λοιπόν πως σ’ αγαπώ,κι αν θέλεις ξανά έλαμου λείπεις, και δε ντρέπομαι,πονώ για σένα Στέλλα

Εσύ, τη λέξη «σ’ αγαπώ»την έχεις καταστρέψει,φωνάζεις, κλαις, ορκίζεσαι,μα ποιος να σε πιστέψει;

Έχω ένα τόπο ιερό,που τον κρατώ δικό μου,κι είναι αιτία η λεβεντιά,που βγάνει το χωριό μου.

Μια προδοσία η ζωή,όπου και να κοιτάξειςάφησε πίσω τους κακούς,αν θες μπροστά να φτάξεις.

Κατεστραμμένος ουρανός,πάνω στη γη όλα μαύρα,τέτοια αγάπη, κοπελιά,στον κόσμο δεν ξανά 'Βρα.

Εγώ 'μαι αλλού, μα πάντοτεκρατώ κάτι δικό σου,Σαλονικιέ, με τρέλανεςκαι ζω με τον καημό σου.

Είμαι μικρός, μα φαίνεται,στο βλέμμα μου ο λύκος,και στο Λασίθι κατοικώκαι τ' όνομά μου Νίκος.

Σακατεμένη η σκέψη μου,πάλι γυρνά σε άλλη,μήπως και νιώσει μια χαρά,πριν προδοθεί και πάλι.

Στείλε μια λέξη, όποια θες,μια στοιχειωμένη λέξη,να κάνω εγώ το δάκρυ σουσαν ποταμό να τρέξει.

Πήγε η ώρα δυόμιση,μα ύπνος δε με πιάνειγιατί στιγμές που ζούσαμεκοιτάζω στο ταβάνι.

Κλείσε τα μάτια και θα δεις,πως η ζωή μου μοιάζειέτσι να γίνει κι η ζωήκείνου που σ’ αγκαλιάζει

Είμαι σπουργίτι κι έρχομαι,ξανά εγώ κοντά σου,μα ‘σαι αετός και δε μπορώ,να βγω στο πέταγμά σου.

Αν θες, να μάθεις πως περνώ,κάνε τον κόπο κι έλαμήπως, γλιτώσεις το κορμί,πού έφερες στη τρέλα.

Νίκη μου, θα ’ναι νίκη μου,μια μέρα να σε νιώσωκαι την υπόλοιπη ζωή,ό,τι έχω να σου δώσω.