Κλείσε τα μάτια και θα δεις,

Νύφη σε φανταζόμουνα,στης Εκκλησιάς τη σκάλαμα είχε γράψει η μοίρα μας,για μας τους δύο άλλα.

Με πλήγωσαν οι πράξεις σου,τα λόγια σου ένα ψέμα,ό,τι χαρά κι αν σου ’φτιαξα,την γέμισες με αίμα.

Μα αν αρνηθεί φεγγάρι μου,να 'χει σκοτάδια πες της,μπόρες πολλές και κλάματα,στις μαύρες συννεφιές της.

Μέσα στα μάτια μου σιωπή,κενό στο κάθε βλέμμα,σαν τον νεκρό κατάντησα,στ’ αγάπης σου το ψέμα.

Σαν φάρος μες στη σκοτεινιά,κρατώ ακόμη φως μου,κι ας έχει γίνει θάλασσαγια σένα ο καημός μου.

Ανάθεμα τα μάτια σου,ομορφοκοπελιά μου,και έκαψαν στο φεύγα σου,όλα τα όνειρα μου.