#μαντινάδες

Της Κρήτης τα Άγια χώματα,όποιος εχθρός πατήσει,την τύχη που ’χαν Γερμανοί,κι αυτός θα αντικρίσει.

Για πάντα ανυπόταχτος,στα όρη σαν αγρίμι,κι απού μπορεί κι απάνω του,ας έρθει να με κρίνει.

Με άνθη και μ’ αρώματα,είν’ η ζωή μου όλη,κι η «ευθύνη» για όλα αυτά,το γέλιο σου, Μανώλη.

Αγάπη μου, αγόρι μου,φως μου και έρωτά μου,τάμα θα κάνω στον Θεό,μη φύγεις μακριά μου.

Εστοίχειωσες τη σκέψη μου,πανάθεμά σε, βιόλα,και σ' εφιάλτη τα γυρνάς,τα όνειρά μου όλα.

Μόνο εσένα σκέφτομαι,Κυριάκο, όλη μέρα,μέσα στον νου μόνο εσύ,κι οι άλλοι όλοι πέρα.

Στέκω να δω να έρχεσαι,εσύ φθινόπωρό μου,στα πρωτοβρόχια να κρυφτεί,το δάκρυ το δικό μου.

Σου είπα «σ’ ερωτεύτηκα»,και μου ’πες «έχω άλλη»,κι έγινες πόνος του σεβντά,κι ανάμνηση μεγάλη.

Μη κλαις που πια τελειώσαμεκαι μένεις μοναχή σου,ένας αλήτης τι χαράνα φέρει στη ζωή σου;

Η ομορφιά στον άνθρωπο,δεν είναι το κορμί του,αυτό χαλά μες στον καιρό,μα μένει η ψυχή του.

Ένα αστέρι σου κρατώ,κι απάνω του ανέβα,είσαι η ομορφότερη,σ’ αυτόν τον κόσμο, Εύα.

Σαν ήρθες στη ζωή μου εσύ,γέμισε η γη λουλούδια,χρόνια πολλά απ’ την μαμά,μ’ όνειρα και τραγούδια.

Αν μου 'δίναν τη δύναμη,να γύριζα τον χρόνο,μες στη δικιά μας την αρχή,θα γύριζα και μόνο.

Τέτοια αγάπη στη ζωή,δεν έχει υπάρξει άλλη,όλη η ζωή μου πάνω σου,αγάπη μου, Μιχάλη.

Τον έρωτά σου χάριζα,μέσα στα «σ' αγαπώ» μου,ήσουν και θα 'σαι όσο ζω,το άλλο το μισό μου.

Με πλήγωσαν οι πράξεις σου,τα λόγια σου ένα ψέμα,ό,τι χαρά κι αν σου ’φτιαξα,την γέμισες με αίμα.

Θεέ μου, δώσ' μου δυο λεπτά,μόνο, πριν μπω στο χώμα,το πιο ωραίο στίχο μου,δεν τση 'γραψα ακόμα.

Ο κολλητός είν’ αδερφός,καλλιά κι απ’ αδερφό σου,τον κολλητό στα δύσκολα,θα έχεις στο πλευρό σου.